Proszek pszenny Three Hares dla doskonałych wypieków, niemal gwarancja sprzedaży wypieków

Ci, którzy kochają miękkie i puszyste ciasta lub ciastka, używają proszku pszennego Three Hares do pieczenia. Używany w piekarniach w całych Niemczech od lat 50-tych, proszek skrobiowy o najwyższym stopniu rozdrobnienia do dziś pozostaje również wskazówką dla piekarzy hobbystów. Jednak również znane marki, takie jak Dr. Oetker, Iglo i Bahlsen, używają proszku pszennego Three Hares w swoich produktach. Crespel & Deiters zaopatruje te duże niemieckie firmy w innowacyjny proszek pszenny od końca II wojny światowej.

Niemcy znów sobie odpuszczają

Lata dziewięćdziesiąte charakteryzują się w Niemczech wzrostem, optymizmem i pionierskim duchem. Po okropieństwach II wojny światowej i trudnym okresie racjonowania żywności, który po niej nastąpił, ludzie w końcu chcieli zafundować sobie coś miłego. Wraz z reformą walutową w 1948 r. i wprowadzeniem marki niemieckiej, półki sklepowe zostały ponownie w pełni zaopatrzone. Dzięki szybkiemu ożywieniu gospodarczemu i wysokiemu produktowi krajowemu brutto w tych latach, większość ludzi w kraju radzi sobie już całkiem dobrze finansowo. Ludzi znów stać na wiele - zwłaszcza na żywność. Teraz, oprócz podstawowych potrzeb, które można łatwo zaspokoić, ponownie kultywuje się pewien standard skromnego luksusu. W niedzielę serwuje się pieczeń, a po południu prawdziwą mieloną kawę. Ciasta, tarty i ciastka są ponownie uwzględnione w planie posiłków. Ci, którzy mogą sobie na to pozwolić, kupują je w piekarni lub delektują się nimi w kawiarni, a ci, którzy nie mogą, sami pieką.

Gwarantuje, że ciastka na pewno się udadzą: Proszek pszenny Three Hares

Ci, którzy lubią ładne i puszyste - a jednocześnie stabilne - wypieki, zwłaszcza babkę piaskową i podobne ciasta, używają proszku pszennego Three Hares firmy Crespel & Deiters. W tamtych czasach proszek pszenny był częścią standardowego asortymentu piekarniczego w każdej piekarni i można go było kupić w każdym dobrze zaopatrzonym sklepie spożywczym. I to nie bez powodu. Jest to skrobia pochodząca z mąki pszennej, prawie pozbawiona tłuszczu, błonnika i białka, o zawartości wody 14 %. Dzięki swojej konsystencji i zawartemu glutenowi, baza ciasta jest ulepszona i pozostaje stabilna. Dlatego też wiele przepisów na wypieki zastępuje znaczną część mąki proszkiem pszennym. Do dziś sukces proszku pszennego Three Hares firmy Crespel & Deiters polega na wysokiej stabilności wypieku i puszystym efekcie końcowym oraz prostocie użycia.

Pszenica w proszku w każdym rozmiarze opakowania

W 1957 roku, dzięki specjalnej wystawie “Der moderne Laden” [Nowoczesny sklep] w Kolonii, Anuga - wiodące na świecie targi spożywcze - wyznaczyły kurs na triumf sklepów samoobsługowych. Podczas gdy w przeszłości klienci musieli stać w kolejce do sprzedawcy, który ważył poszczególne produkty i pakował je dla klienta, teraz można było wędrować wzdłuż alejek w sklepie i indywidualnie wybierać pożądane produkty z półek. Dało to producentom zupełnie nowy potencjał sprzedaży, ale także oznaczało postęp w zakresie asortymentu i oferty. W 1960 r. firma Crespel & Deiters wprowadziła na rynek małe opakowanie proszku pszennego Three Hares, który od tego momentu był sprzedawany w przezroczystych torebkach 250 g, również w tzw. sklepach sieciowych. Piekarze i stowarzyszenia kupców nadal zaopatrywali się w duże worki proszku do pieczenia.

“Młodszy brat” pszenicy w proszku

Specjalizująca się w produkcji pszenicy w proszku firma z Ibbenbüren dobrze sobie radzi. Nie oznacza to jednak, że ta innowacyjna firma spocznie na laurach. Zamiast polegać na dotychczasowych sukcesach, stale opracowywane są nowe strategie mające na celu dalsze zwiększanie udziałów w rynku. Jednym z pomysłów jest stworzenie produktu, który całkowicie zastąpi mąkę podczas pieczenia kruchych ciast. W 1961 roku Crespel & Deiters opracowuje “dreihasin”. Jako “młodszy brat” proszku pszennego Three Hares, uzupełnia on gamę produktów o proszek, który sprawia, że ciasto jest wilgotne, a ponadto zapobiega łuszczeniu się skórki ciasta. Ciasto pozostaje dłużej świeże, a dodatkowa mąka zostaje zaoszczędzona. Prawdopodobnie jednak to właśnie ten genialny pomysł sprawia, że niemiecka gospodyni domowa czuje się trochę niepewnie. Pieczenie ciasta całkowicie bez mąki jest zbyt innowacyjne jak na te czasy. Dlatego też w dłuższej perspektywie, w przypadku tego produktu, wyniki sprzedaży nie były tak pozytywne, jak oczekiwała tego firma Crespel & Deiters. Produkcja została zakończona w 1973 roku.